NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Mamie by się podobało.
Nie trupy...
ani moje prawie śmiertelne spotkanie z tym psycholem...
ale jego odnalezienie
i zdemaskowanie.
To dopiero bohaterska robota.
Tego chciałaby mama.
Może ja też tego chcę.
Jezu.
Adres Gregory’ego Sallingera.
Zabójcy, za którym tu przyszłaś.
Jak wpadłaś na jego trop?
Pracowałam nad sprawą.
Dla kogo?
Miałaś coś konkretnego? Dowód?
To zastrzeżone informacje.
To mi nie wystarczy.
Znalezienie seryjnego mordercy?
Muszę mieć przeciw niemu dowody.
Zapoznać z nimi sąd i wprowadzić go w śledztwo.
Jedyne, co mam, to ten zbiornik.
- Ale przeszukasz jego mieszkanie? - Gdy zdobędę nakaz.
Odsuń komodę.
Tam znajdziesz coś, co pomoże ci poskładać to w całość.
Sama znalazłaś seryjnego mordercę.
Nieźle jak na dzień pracy.
Przyjdę złożyć zeznania.
Do tego czasu będę pić.
Jedźmy do Sallingera, zanim gliny zdobędą nakaz.
- Musi być tam jakiś trop. - Gliny się tym zajmą.
Mają tylko to, co im podsunęłyśmy.
Nie wiedzieli, że w ogóle był jakiś morderca.
My swoich heroicznych czynów już dokonałyśmy.
Teraz oni dokonają swoich,
bo mają coś, czego my nie mamy.
A my mamy coś, czego oni nie mają.
Czemu się wycofywać?
Bo ten gnój już dwa razy próbował mnie zabić.
Jeśli się wywinie...
znowu spróbuje, a ja będę musiała zrobić coś, czego nie chcę.
Szlag.
GDZIE JESTEŚ? SPOTKANIE OD 20 MIN.!
Mama i ten durny show.
Wiadomość.
Coś mnie zatrzymało, kropka. Zastąpisz mnie, znak zapytania.
- Powinnaś jechać. - Nie, póki go nie zamkną.
Następnym razem ty możesz trafić do zbiornika.
„Następnym razem”? Czyli się nie wycofujemy?
Nie zrozumiałaś.
Zrozumiałam. To niebezpieczne. Mogłabym zginąć.
Czyli zrozumiałaś.
Albo mogłabyś uratować mnie tak, jak ja ciebie, bo teraz działamy razem.
Chyba za dobrze się bawisz.
Teraz mam ochotę wziąć prysznic i zapomnieć o tych fragmentach ciał.
Psujesz ujęcie.
Zwykle robię to w zaciszu domowym,
którego ty nie posiadasz.
Ale tutaj nikt mi nie przeszkodzi.
W czym ci nie przeszkodzi?
- W twojej sesji. - A więc to sesja?
Wygląda na usiłowanie morderstwa.
To przy okazji.
Chodzi o to, co uwieczniam na filmie.
Wiem, że cię szantażowałem i mogłeś się zdenerwować.
- Nie chcesz, by twoja tajemnica... - Już na to za późno.
Znaleźli szczątki, więc musiałem zmienić plan.
Będę świadkiem chwili, w której poznasz swoją wartość.
Moją wartość?
Wdzięk i uroda cię okaleczyły.
Pozwoliły ci uwierzyć w twój cherlawy umysł.
Zadałeś się z arogancką alkoholiczką, która ma więcej szczęścia niż zdolności.
Nie zasłużyła na swoją moc.
- To oszustka. - No.
Oszuści są do bani.
I to przez jej oszustwo udało wam się mnie skrzywdzić.
Chyba widzisz, że to niesprawiedliwe?
Tak. Więcej szczęścia niż zdolności.
Nie.
Nie widzisz.
Jeszcze nie.
Zanim zaczniemy, muszę wiedzieć jedno.
Jak się o mnie dowiedzieliście?
KARTOTEKA KRYMINALNA
Gdzie jesteś? Hogarth zwołała zebranie.
Nie dam rady.
Skarbie, muszą być wszyscy. Liczymy na ciebie.
Nie jestem chłopcem na posyłki.
Wystawiasz nas przy pierwszej komplikacji?
Nie wystawiam.
Przyjdę, gdy będę mógł, ale teraz muszę kończyć.
Pogadamy później.
Kocham...
Peter Lyonne był zagubionym człowiekiem. Niestabilnym, wzburzonym, zdesperowanym.
Musiał komuś przypisać winę.
Przypisał ją mnie.
Gdybym mogła ochronić was przed skutkami jego decyzji, zrobiłabym to.
Ale was też one niechybnie dotkną.
Niemniej jednak...
zaufajcie moim zapewnieniom: to nas nie zdefiniuje.
Nie opuści nas już żaden klient. Żaden.
Wiecie dlaczego?
Bo jesteśmy najlepszymi prawnikami,
z jakimi kiedykolwiek będą mieli szansę pracować.
Wiemy, na co nas stać. I na co stać ich. I nigdy nie przegrywamy.
Każdy klient ma zostać przekonany, a jeśli trzeba, zmuszony do zostania.
Róbcie to, co potraficie najlepiej. Walczcie.
Do roboty.
Zaya.
Jakieś wieści z Rand?
Wykręcają się.
Ale zaraz osobiście zapukam do ich drzwi.
Żadne drzwi cię nie powstrzymają.
Takie dni budują karierę.
Co ci się stało? Gdzie Berry?
Wezwała alfonsa, który mnie pobił.
Jezu. Wróciła na ulicę?
Całą noc przeszukiwałem miejscówki i hotele prostytutek.
Wróciłem sprawdzić jej kartotekę i stałych klientów i coś mam, więc...
Przed chwilą brodziłam w szczątkach ofiar Sallingera.
- Dorwałaś go? - Jeszcze nie. Dlatego nie może być sama.
Zajmę się tym.
Pracuje na rogu 40. ulicy i 10. alei.
- Jasne. - Może być z Erikiem.
Erik?
- Dokonał wymiany. - Trzyma mnie w przemysłowej...
Dotknij go, a urwę ci łeb.
Dokładnie takiego poziomu dyskursu oczekiwałem.
Czego chcesz?
Chcę wiedzieć, jak mnie znaleźliście.
Powiedz, gdzie jesteś, a przyjadę i wyjaśnię ci, jakie błędy popełniłeś.
Jeśli potrafisz mnie znaleźć, to znajdź.
Jeśli nie, będziesz szukać jego szczątków.
Ściga mnie superbohaterka.
Czułbym się zaszczycony, gdyby to nie była tylko pycha.
Czas uchwycić trochę prawdy.
Zacznijmy od twojego wyznania, kim tak naprawdę jesteś.
Mówiłem, że się tym zajmiemy.
Słyszałam.
Mimo to tu przyszłaś. Masz problemy z kontrolą, Jones.
Ja po prostu... nie mogę dać mu się wywinąć.
Wydaliśmy list gończy. Namierzamy jego telefon.
Przesłuchujemy jego sąsiadów. Mamy zamiar włączyć FBI.
Muszę wiedzieć, co masz.
Zgodziłaś się oddać nam tę sprawę.
To było wcześniej.
Zmieniłam zdanie.
Co masz?
Na razie nic. Opowiedz o zdjęciach za komodą.
- Znaleźliście je? - To były ponure krajobrazy.
Ale facet ma oko.
- Wyczyścił album. - Co w nim było?
Zdjęcia ośmiu ofiar.
Jezu. Siedmiu. Było siedem ofiar.
Koroner naliczył w zbiorniku siedem ciał.
Wszystkie udało się zidentyfikować.
Detektywie Costa? Prasa.
Szlag!
Cholerny Internet.
Mam kopie zdjęć z tego albumu.
Dam ci je za listę ofiar.
Nie dopuszczą ich jako dowodów.
Macie siedem ciał. Ofiar było osiem.
Jeśli dowiem się, kogo nie ma na liście, znajdę ósmą ofiarę.
Nie wtrącaj się albo oskarżę cię o utrudnianie śledztwa.
Nazwiska ofiar?
Odnalezienie ósmej niekoniecznie pomoże ci znaleźć Erika.
Wiem, ale to już coś. Więcej niż miałyśmy do tej pory.
Dzięki, że zadzwoniłaś.
Chodźmy.
Erik krzyczał, że trzyma go w czymś przemysłowym.
Magazynie? Hali? Pawilonie?
Na pewno w jakimś opuszczonym miejscu.
- To nieco zawęża obszar poszukiwań. - Bez obaw, uratujemy go.
Ty prowadzisz. Ja znajdę ósmą ofiarę.
JESSICA: SALLINGER MA ERIKA. ZNALAZŁEŚ BERRY?
Hej! Dokąd to?
Wynoś się stąd. Won. Co jest, Malcolm?
- Co robisz? - Gdzie kasa?
Wiele zniosę, ale nie ciebie, dupku.
Ty...
Dobra! Bierz ją. Nie jest warta...
- Przestań! Pójdę z tobą! - Zostaw mnie!
Zostaw! Dobra. Pójdę!
Oszalałeś? Po co to zrobiłeś?
Seryjny morderca ma twojego brata.
Co?
Erik może już nie żyć. Zgadnij, kto jest następny.
Co? Co to znaczy? Co mam robić?
Jeryn Hogarth?
Po obejrzeniu nagrania ojca wyszukałem panią w Internecie.
Laurent.
Przykro mi, że poznajemy się w tych okolicznościach.
Proszę stąd iść.
Chciałam sprawdzić, co u mamy.
Nie chce pani widzieć.
Nie chce mi powiedzieć, co pani zrobiła, ale wygląda pani na potwora.
Nie będę chować urazy, bo jesteś w żałobie.
Ale nie jestem tym, kogo zrobił ze mnie twój ojciec.
No tak, przecież był kłamcą.
Oszustem, złodziejem...
Więc jasne. Pani jest niewinna.
Weź chociaż bajgle.
Przepraszam. Gdzie boli?
- Nadgarstek. - Pomogę pani.
Poradzę sobie.
Przepraszam. Naprawdę nie chciałem.
- Jest pani cała? - Powiedz matce, że tu byłam.
Znalazłam ósmą ofiarę.
Jedyny, którego nie ma na liście ofiar.
Wydaje się smutny. Może jest mu przykro?
W każdym razie mamy twarz. Teraz szukamy nazwiska.
Wtedy dorwiemy tego dupka.
Przestaniesz to powtarzać?
Co?
„Uratujemy go. Dorwiemy tego dupka”.
Powinnaś być przerażona, zmartwiona i źle nastawiona.
To chyba twoja domena.
Bo wiem, jaka jest stawka.
Ja też.
Co jest?
Jak zwykle Jessica.
Co tu robisz, mamo?
Zastąpiłam cię na spotkaniu w stacji i chciałam wiedzieć dlaczego.
Teraz wiem.
Nie wiesz.
Więc mi wytłumacz.
Zastępuję cię w pracy, więc chyba zasłużyłam.
Mamo...
Proszę.
To skomplikowana i dość osobista sprawa.
Powinnaś jej powiedzieć.
Tylko nie mów, że jesteście parą.
Co?
Jest dużo lepszych lesbijek.
Mamo, my... Nie.
Trish ma moce.
- Co ty bredzisz? - Żartowała. Nie zwracaj na nią uwagi.
Pamiętasz eksperyment, przez który wylądowała w śpiączce?
Wygląda na to, że się udał.
I po to opuściłam zabieg odchudzający?
Potrafi biegać po ścianach. Walczyć. Dać kopa.
Jess, przestań.
W końcu do reszty sfiksowałaś?
Potrafi skoczyć z budynku i wylądować na nogach.
- Wcale nie. - Jasne, że tak. Widziałam.
Dobra, przestań. Przerażasz mnie. Będę miała koszmary.
To dobrze.
- Wystarczy. - O czym ona mówi?
Coś ty zrobiła?
Dam wam chwilę.
Co to ma być?
Jesteś.
Mieszkam tu.
- Czemu nie szukasz Berry? - Już ją znalazłem.
- I gdzie jest? - W drodze.
Jaja sobie robisz?
Musi przyjść tu z własnej woli,
inaczej znowu ucieknie.
- Czemu wyważyłaś drzwi? - Zidentyfikuj go.
Chyba masz jakiś program do rozpoznawania twarzy,
skoro dysponujesz takim kapitałem?
I dlatego wyważyłaś drzwi?
Erik jest w niebezpieczeństwie. Masz taki program czy nie?
Mam. Prześlij mi to.
Zapłacisz mi za te drzwi. To chwilę zajmie.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Bo spodziewałam się takiej właśnie reakcji.
Jakiej? Bólu?
Przerażenia?
Strachu?
Wiem, co sądzisz o ludziach z mocami.
Zawsze nienawidziłaś Jessiki.
Nie dlatego, że ma moce.
Jest niegrzeczna, agresywna i niewdzięczna.
To też.
Przepraszam, że to zataiłam.
To z ostrożności.
Wobec czego?
Sprzedajesz ciuchy grubasom i odludkom.
Ratuję życia, mamo.
Właśnie w tej chwili komuś grozi...
Tobie!
To, co robisz, jest niebezpieczne.
Nie wiesz, co mogę zrobić.
Możesz umrzeć.
Byłam tam...
pamiętasz?
Mamo, ja i Jess stanowimy drużynę.
Wspieramy się wzajemnie. Nic nam nie grozi.
Bzdura.
A co będzie ze mną, jeśli coś ci się stanie?
Co z ludźmi z pracy, którzy na ciebie liczą?
Nie dałaś mi w tej kwestii wyboru!
To ty mi go nie dałaś!
Myślisz, że ty się boisz?
A czy byłaś dzieckiem bitym przez matkę w napadach szału?
Albo nastolatką sprzedawaną przez osobę, która miała ją chronić?
Teraz ja mogę ochronić przed tym inne małe dziewczynki.
Mogę ochronić przed złem wiele osób.
Jestem taka przez ciebie.
Cóż...
Choć na chwilę cię odzyskałam.
Byłam taka... szczęśliwa.
Miłość mojego życia...
znów się w nim pojawiła.
Zawsze bałam się...
że cię zniszczyłam.
Widać miałam rację.
Mamo... nie...
Nic mi nie jest.
Ja też cieszę się, że wróciłaś do mojego życia.
Mamo!
Ile to jeszcze potrwa?
Przeszukuję calusieńki Internet.
PRZESZUKIWANIE
Coś się z tobą stało.
Raczej nie tobie to oceniać.
Ale Erikowi owszem.
Gdy przywiózł tu siostrę, wyczytał to w tobie.
Erik? On też ma moce?
Widzi w ludziach zło... czy coś.
Pewnie robi furorę na imprezach.
Co ci się stało?
Dorosłem.
Caspar Marx.
ZGODNOŚĆ
To kucharz. Dość znany. I żyje.
Jasna cholera.
Wyślij mi adresy i kontakty.
Gdzie mój brat?
Jeszcze go nie znaleźliśmy.
Przy złych ludziach robi się chory. Nie zniesie tego.
Wiem.
Nie martw się. Uratujemy go.
Wykorzystałem wielu ludzi. Żałuję tego.
Nie wydaje mi się.
Nie wykorzystałem wielu szans, by pomóc innym.
Byłem samolubny.
Nie widzę żalu.
Nie...
Chcę szczerej oceny twojej obłudy.
Widzę tylko pychę i kłamstwa.
Słabo.
To zdjęcie będzie twoimi przeprosinami...
za usuwanie innych w cień i pławienie się w blasku, na który nie zasłużyłeś.
Ta mina wyraża żal?
Tylko ból.
Ból wspomaga koncentrację. Nauczyli mnie tego ojciec i brat.
Brat? Jest was więcej?
Ja jestem jeden.
Jak ma na imię?
Chcesz mnie zająć rozmową?
Na chwilę zmienimy temat, ty zyskasz trochę czasu.
Cherlawy umysł.
Boże. Jesteś taki sam jak Donny.
On też chciał być fotografem.
A mój ojciec...
uważał go za geniusza.
Domyślam się, że niesłusznie.
To ja byłem artystą.
Raz nawet wygrałem konkurs.
Tata i Donny powiedzieli,
że sędziowie wybrali zwycięzcę na chybił trafił.
Śmiali się z mojej dumy.
Donny musi być strasznym dupkiem.
Był.
Co gorsza, brakowało mu inteligencji.
Myślałem, że po jego śmierci...
to ja zostanę ulubieńcem taty.
Twoje szanse na pewno się zwiększyły.
Ale tata powiedział, że żałuje, że to nie ja umarłem.
Na pewno nie miał tego na myśli.
Podczas obiadu po pogrzebie dźgnął mnie w pierś.
Za chwilę zginiesz.
Byłeś na uprzywilejowanej pozycji.
Mogłeś popełniać błąd za błędem.
I tak jak Donny nigdy nie musiałeś się starać...
ani specjalnie wysilać.
Wszystko dostałeś na tacy.
Ale to koniec.
Te zdjęcia są do niczego.
Nadal myślisz, że się wyłgasz.
Nieszczerość i oszustwo w każdym słowie...
Co z tobą?
Boli mnie głowa.
Tak bywa, gdy seryjny morderca, który mnie więzi,
zapomni mnie nakarmić.
Nie sądzę.
Chodzi o mnie.
- To na mnie tak reagujesz. - Oszalałeś.
Czyżby?
Czemu tak się przy mnie czujesz?
Czemu?
Bo wyczuwam, że jesteś chory i zły.
Czuję pustkę, czarną dziurę pełną mroku.
Nie ma w tobie człowieczeństwa.
Jesteś oszustem.
Niespodzianka.
Miałam nadzieję, że Dorothy cię zniechęci.
- Warto było spróbować. - To było podłe.
Już zapomniałam, jak to jest...
zostać przez ciebie porzuconą.
Nikomu tego nie życzę, ale mimo to wybrałam ciebie.
Zatem twój wybór.
To tutaj.
Patsy.
- Co? - Otóż to. Zaraz wracam.
Caspar Marx?
Zamknięte. Jestem zajęty.
Nie jesteś.
- Skąd to masz? Kim jesteś? - Jessica Jones, prywatny detektyw.
Powiedz wszystko, co wiesz o Gregorym Sallingerze.
To sprawa prywatna.
Sallinger porwał mojego znajomego.
Więc twój znajomy to niezły zbok.
Tu nie chodzi o sprośne zabawy.
Sallinger to seryjny morderca. Zabija ludzi.
Wiedziałem.
To znaczy, nie wiedziałem, ale to ma...
Boże. Muszę to przetrawić.
Mów wszystko, co o nim wiesz,
albo zajmę się twoimi palcami.
W porządku.
Boże. Dobrze.
Gregory był stałym klientem. Wymagającym, ale miłym.
„Miłym”?
Poza dniem, w którym dostał przesmażony stek. To była chryja.
- Ale bywało gorzej. - Czyli to była randka?
Chciał mnie sfotografować. Zrobiło mi się miło.
Przyszedł do restauracji po godzinach. Przyniósł swój sprzęt fotograficzny.
Zrobił zdjęcia i co? Czemu masz na nim taką minę?
Nalałem wino, podałem przystawki.
Nawet gdy zaczął mnie dusić,
pomyślałem, że po prostu przechodzi do rzeczy.
Obudziłem się w kuchni przyklejony taśmą do krzesła...
I to cię nie zaniepokoiło?
Na początku mi się podobało. Odgrywanie porwania, obezwładnienie...
Ale potem mu odbiło,
ciągle skarżył się na przesmażony stek.
Mówił, że jestem oszustem, że dostałem gwiazdkę za gówniane żarcie.
Próbowałem go uspokoić pocałunkiem.
I co?
Odwaliło mu, jakby nikt go nigdy nie całował.
Dosłownie stamtąd wystrzelił.
Nad ranem rozwiązał mnie mój asystent.
To było upokarzające.
- Uratowało ci życie. - Jezu.
Co dalej? Wrócił tu?
Nie. To było w poprzedniej, nieczynnej już restauracji.
Słaba lokalizacja.
Opuszczona kuchnia przemysłowa?
Zapisz mi adres.
Płakałeś krwią.
Często się to zdarza?
Nie.
Twierdzisz, że jestem zły, że brak mi empatii.
Mniej więcej.
Zły to nieodpowiednie słowo.
Wymierzam sprawiedliwość w niesprawiedliwym świecie.
Bezlitośnie mszczę się z adekwatnym okrucieństwem.
Oto co wyczuwasz.
Nie zło.
Wy, oszuści...
myślicie, że jesteście lepsi...
ale to przewaga oparta na kłamstwie, jak podwyższające wkładki do butów.
Ja stąpam po ziemi własnymi stopami
i myślę dzięki własnemu mózgowi.
A jednak potrafię wywołać ból, zaledwie się do ciebie zbliżając.
Mam jedyną moc, która nie jest oszustwem,
bo powstała dzięki ludzkiemu bólowi.
To dopiero jest niezwykłe.
Bo jest prawdziwe.
Powiedz to.
Jest prawdziwe.
Powiedz, że jestem prawdziwy.
Powiedz to!
Szlag. Eriku, słyszysz mnie?
Nic ci nie jest?
Cholera.
Wszystko w porządku? Słyszysz mnie?
Nadchodzi.
Trzeba go zawieźć do szpitala.
Nie. Żadnych ludzi.
Zawieź go do Alias. Ja zajmę się Sallingerem.
Zdjęcia.
Policji się nie przydadzą. Mają ciała.
Pozbędziemy się ich.
Dupek nie ujął mnie z dobrej strony.
POLICJA 15. KOMISARIAT
Całe nasze zawodowe życie...
liczymy, że złapiemy takiego gnoja jak Sallinger...
żeby przy ostatecznym rozrachunku wiedzieć, że dorwaliśmy choć jednego.
Nie macie dowodów.
Ciała są czyste. Żadnego DNA ani odcisków.
To niemożliwe.
W jego mieszkaniu też nic nie ma.
Zatrzymaliśmy go za wtargnięcie.
Macie mnie. Jestem świadkiem. Śledziłam go aż do zbiornika.
I nie spuściłaś go z oka? Widziałaś jego twarz?
Nie zgubiłaś go?
- Costa, do cholery! - Powiedział, że go nękałaś.
Schował się przed tobą w restauracji.
To brednie!
Wiem o tym.
- Co naprawdę wydarzyło się w tej kuchni? - Zrobiłam, co należało.
Wezwałam was.
Nie byłaś tam sama z Sallingerem. To oczywiste.
Przysięgam, że jest mordercą.
Wiem.
Ale przysięgli zobaczą przyzwoitego gościa,
wolontariusza z domu kultury z czystą kartoteką.
Ty za to masz moce i wyrok na koncie.
Prokurator rzucił okiem na sprawę i spasował.
Jeśli nie znajdziesz innego świadka...
- Jak długo możecie go zatrzymać? - Na noc.
Nie wypuszczajcie go ani sekundy wcześniej.
To zły moment na taką zmianę. Nie w środku fuzji.
Oczywiście. Jesteście naszym najważniejszym klientem.
Naturalnie, że wiecie.
Świetnie, będziemy w kontakcie.
Saxon zostaje.
Cam, nie chciałabym cię tracić,
ale Saxon wymaga ostatnio więcej czasu.
Tak! Oczywiście, że zostaje.
Świetnie. Umówię spotkanie, abyśmy mogli omówić warunki fuzji.
- Volnar? - Zostajemy w grze.
Jeri?
- Tak, Char? - Powiedz, że dzwoni Rand.
To Jessica Jones.
Oddzwonię.
Steven, jeśli chcesz napawać się moją porażką, to trochę przedwcześnie.
To nie w moim stylu. Witam. Steven Benowitz.
Tak, ten Benowitz.
Zaya Okonjo.
- Okonjo? Słyszałem o pani wiele dobrego. - Bo mam najlepszą mentorkę.
Przepraszam.
Jak zdrowie? Orteza nie wróży nic dobrego.
Nigdy nie było lepiej.
Wyglądasz bardzo wytwornie.
Chciałaś powiedzieć „gejowsko”? Owszem.
Wyszedłeś z szafy. Gratulacje.
Mojej żonie właściwie ulżyło.
Teraz mam partnera. Dzięki za pomoc.
Bardzo się cieszę, ale... zakładam, że nie po to przyszedłeś.
Niestety nie.
Uznałem, że powinienem dostarczyć je osobiście.
Dokumenty przeniesienia klienta.
Podebrałeś mi klienta.
Właściwie to dwie trzecie twojej firmy.
Rand.
Kradniesz mi Rand Enterprises.
Niczego nie kradnę.
Ale Linda owszem, a ty jej na to pozwalasz.
Poparłem wspólniczkę. Po to się ma wspólników.
Przekonała ich, że potrzebują większej kancelarii. Teraz ten skandal...
Danny Rand nigdy by się na to nie zgodził.
Pan Rand jest na urlopie.
Zarząd zadecydował wczoraj.
Jeri, patrząc mi w oczy, kazałaś mi się ujawnić.
Nienawidziłem cię za to.
Ale miałaś rację.
Teraz ja patrzę w oczy tobie i radzę ci: zwolnij i ciesz się życiem.
To jest moje życie, Stevenie, i nie jesteś w nim mile widziany.
Żyję?
Żyjesz.
Gdzie psychol?
W areszcie. Jessica go zgarnęła.
Uratowała mi życie.
Razem z tobą.
Nie wiedziałam, że jesteś też telepatą.
Znam twój głos.
U bukmacherki też mnie uratowałaś.
W ramach wdzięczności masz nikomu nie mówić.
Cieszę się, że nie wiedziałem.
Powiedziałbym mu wszystko, żeby mnie tylko zostawił.
Nie napawa mnie to optymizmem.
Wdzięczność...
Wyłącznie.
I cisza.
Dziękuję.
Nieczęsto to słyszę.
To negatywne strony walki ze złem w kominiarce.
To szalik.
Erik! Gdzie jesteś, ty gnojku?
Ty gnojku!
Wystraszyłeś mnie na śmierć. Boże.
Niestety. Nie pozbyłaś się mnie.
Gnojek.
Świnia.
Co ci zrobił?
- Chcesz krwawych szczegółów? - Nie.
- Więc nic. - Kłamca.
Nie dawał mi jeść. Spadł mi cukier.
Lepiej.
STARE DOBRE CZASY
Nie może pani tam wejść.
Załóżmy, że mam klienta-szantażystę,
który może pomóc przymknąć gorszego drania.
Czy w zamian za zeznania może dostać immunitet?
Nie jesteś moją śledczą ani klientką. Koniec darmowych porad prawnych.
Znalazłam seryjnego mordercę. Te ciała w zajezdni kolejowej.
To ty?
Policja nie ma dowodów. Jest zbyt ostrożny.
Mój szantażysta mógłby pomóc przymknąć go za porwanie.
Nie dostanie takiego wyroku jak za morderstwa.
Tego mu nie udowodnię.
Mogę udowodnić napaść, porwanie albo spowodowanie zagrożenia,
ale tylko jeśli mój klient dostanie immunitet i złoży zeznania.
Z przyzwoitym prawnikiem dostałby rok odsiadki.
Demaskując seryjnego mordercę?
To szantażysta, Jessico.
- Rok więzienia? - Hipotetycznie.
Nie ma za co.
Przepraszam. Odepchnęła mnie.
Dowiedz się wszystkiego o ciałach z zajezdni.
O czym?
Sprawdź.
Trening z Gorem nie wystarczył?
Chcę poczuć coś innego.
Czemu? Co ci jest?
Jesteś już drugą osobą, która o to pyta.
A ty nie wiesz?
Nie wiem.
To odpowiedź.
Robiłem rzeczy, które...
nie pasują do tego, kim chcę być.
A kim chcesz być?
Kimś skutecznym...
kto pomaga innym...
Mężczyzną.
Spuściłeś manto Gorowi. To było męskie.
Dla mnie męskość to co innego.
- Hej. - A dla mnie to.
- Co robisz? - Przypominam ci, że jesteś mężczyzną.
- Nie, nie chcę. - A ja myślę...
że chcesz.
To tylko interesy. Taką samą umowę miałam z Gorem.
Nie jestem jak Gor.
Nie, jesteś bardziej brutalny.
Co z nim?
Lepiej.
Trudno, żeby było gorzej.
Masz dobre wieści?
Cóż...
Na ciałach nie ma DNA mordercy. Nie mają żadnych dowodów.
- Sallinger się wywinie. - Co?
Gdzie moja siostra? Musimy uciekać.
Nie, Sallinger do rana posiedzi, a ja mam plan.
Przymkniemy go za porwanie.
Za Erika.
Pójdziesz na układ w zamian za zeznania.
Odsiedzisz rok za poprzednie wykroczenia.
To jak przymknięcie Capone za oszustwa podatkowe.
Nie mogę.
Ile lat jest za porwanie?
Eriku.
Nie mogę.
Chwila. Jak to nie możesz?
Ja tam umrę.
Nie będzie tam przyjemnie, ale...
Ledwo przetrwałem dzień z Sallingerem.
Mówimy o roku z setkami Sallingerów.
Zamknęliby cię w izolatce.
- Za kilka miesięcy dostałbyś warunek. - Nie mogę.
Nie chcesz.
Trish.
Ja nie wahałabym się ani chwili.
Bo ty tak wybrałaś. Ja też.
Ale on nie.
Nigdy nie mów mi, że nie wiem, jaka jest stawka.
Jutro?
Zaczynamy od początku.
Przykro mi.
Mnie byłoby przykro, gdybyśmy znalazły cię w kawałkach.
Tak?
Tak.
To było coś.
Gdy tak wparowałaś.
Teraz już rozumiem, czemu to robisz.
Czemu?
Bo... taka jesteś.
Gdybyś tego nie robiła, nie byłabyś sobą.
Możesz się...
przysunąć?
Działasz na mnie jak aspiryna.
Najgorszy tekst, jaki słyszałam.
To ta twoja bohaterska energia.
Pomaga mi.
Sallinger dopiero się rozkręca.
Mówił o tobie.
O tobie, Trish i mnie.
Nazwał nas oszustami.
Powiedział, że poczujemy, jaką siłę ma ból.
Możliwe, że go...
wyzwoliliśmy.
Szlag.